Yumba Special School

Op het moment van dit schrijven heb ik reeds twee weken achter de rug op mijn effectieve stageplaats: de Yumba Special School. Mijn dag begint meestal met een bezoek aan de vaste kraampjes op mijn wandeltocht: brood voor de lunch en nootjes en bananen voor tussendoor. De twee uitbaatsters van de winkeltjes kennen me intussen al en zwaaien al in de verte als ik de hoek om wandel!

Een veilige rit in de schoolbus volgt, veelal geanimeerd door de buschauffeur, met gesprekken over de Belgische vrouwen, over Europa, over het visum dat hij zo graag wil…Wanneer ons wit busje de lange oprijlaan oprijdt, worden we hartelijk verwelkomd door een stroom van lachende, joelende, vrolijke kinderen! Wat een warme welkom! De eerste tien minuten nadat ik het busje heb verlaten, zijn elke dag gevuld met handjes schudden en bolletjes wrijven als was ik een bekende Ghanees. Deze hartverwarmende start van de dag geeft me telkens opnieuw zin om erin te vliegen!

De herkenbaarheid van de kinderen in onbeschrijflijk aandoenlijk. Ik herken zo veel van mijn leerlingen in de kinderen van de scouts. Een kind met downsydroom bijvoorbeeld heeft hier dezelfde ondeugende blik, ontwapenende lach en verleidelijke oogjes wanneer het weet dat het iets fout doet. Deze herkenbaarheid maakte dat ik me vanaf dag één thuis voelde in de school! Ze hebben mijn hart al gestolen! Niet zelden glimlach ik in mezelf omdat ik zo veel karakteristieken en houdingen terug zie. Het gedrag van een kind met een beperking is blijkbaar iets universeel.

Ook mijn collega’s zijn schitterende mensen. Ze geven me rustig de tijd om te observeren en mijn plekje te zoeken in de school. Ik nam reeds een interview af met de directie en enkele leerkrachten. Deze gesprekken gaven me vele inzichten in de geschiedenis, de visie en het toekomstperspectief van de school.

De school is pas geopend in 2006, wat onmiddellijk het gebrek aan materiaal, professionaliteit en infrastructuur verklaart. Het gebrek aan materiaal is voor mij een hele aanpassing, en vormt een extra uitdaging. Voor de leerkrachten betekent dit een ware bron van frustratie. Men wordt uitgedaagd om veel creatiever te zijn. Dit maakt het voor mij extra leerrijk en uitdagend. Nieuwe elementen om over te reflecteren, bij stil te staan en af te toetsen aan ons Belgisch kader.

De Ghanees vs. de blanke

Ghanezen zijn heerlijke mensen, ze leven van dag tot dag. Dit uit zich in kleine dingen: belwaarde aankopen is steeds in kleine hoeveelheden (vb. een halve euro), en ook de tank van de auto wordt slechts met enkele liters gevuld. Sparen doet men veel minder. Ook vuilnisemmers worden door mij gemist, niet alleen in het straatbeeld, maar ook thuis: alle vuilnis komt terecht op de vuilnisbelt in de achtertuin of wordt gebruikt om het vuur aan te maken. Toch produceert de Ghanees heel weinig afval, aangezien men alles op de markt koopt, zonder verpakking. Het consumentisme in België blijft veel hoger, en evenredig daarmee ook onze vuilnisbelt.

Voor de kinderen zijn blanken een ware attractie: mijn lange haar is hier uitzonderlijk, en ook sproetjes en moedervlekken zijn hen onbekend. Madeline, mijn kleine zus, kan uren en uren met mijn haar in de weer zijn: kammen, vlechten,… “Is it real?”vraagt ze elke keer opnieuw. Ghanezen hebben geen haar op hun benen en voeten, ook op hun armen is de beharing gering. Dat blanke vrouwen hun beenhaar afscheren is voor hen dan ook iets vreemd.

Reflecteren

Naar aanleiding van een rapport dat we moesten schrijven voor de universiteit, hadden Sarah en ik een ongelooflijk interessant gesprek waarin we onze verschillende visies naast elkaar legden. Hieruit bleek dat we dit avontuur op een heel andere manier beleven. Een uitwisseling van onze gedachten, reflectie over orthopedagogische thema’s, wat ontwikkelingssamenwerking voor ons betekent… We hebben er beiden veel aan gehad. We horen elkaar elke dag. Als we elkaar niet zien dan bellen of smsen we. We hebben vaak zo veel te vertellen en het doet ongelooflijk veel deugd om van gedachten te kunnen wisselen.

Nog elke dag verbaas ik me erover dat ik op Afrikaanse bodem loop, en prijs ik me de gelukkigste meid van de wereld. Dit avontuur betekent zo veel meer voor me dan ik ooit had gedacht! Ik geniet dan ook van elk moment, neem alles goed in me op en begin een echte Afrikaanse te worden: leven op het rustig ritme van de zon, geen stress, veel ‘socializen’ en open communiceren, dingen op mijn hoofd dragen, douchen met de emmer als het water weer eens niet stroomt, dansen als een Afrikaanse op de Ghanese muziek en djembee spelen in mijn vrije tijd! Ik geniet er erg van!