donderdag 30 september 2010
zaterdag 25 september 2010
Intens.
Alles is heel intens in Ghana!
Het straatbeeld is zo veel kleurrijker dan in Europa, de geuren dringen helemaal tot in het diepste van je neus door. Maar vooral de mensen zijn hier veel intenser. Op straat spreekt men je aan, in de taxi knopen mensen gesprekken aan,… Ook in mijn gastgezin is iedereen nauw betrokken bij elkaars leven, en ze bellen mij ook vaak op gedurende de dag, om te checken of alles oké is. De Ghanezen zijn heel intense mensen. Je kan moeilijk anders dan ze in je hart sluiten. Zij deden dit immers ook met mij, nog voor ik was gearriveerd. Het zijn stuk voor stuk prachtige mensen.
Malaria.
Ik ben erg geschrokken van de manier waarop men hier met de verslindende malaria omgaat. Malaria is zelfs een beetje zoals griep bij ons: iedereen heeft het wel twee keer per jaar. Dat malaria dodelijk is, waar wordt weinig belang aan gehecht. Er wordt dan ook niet aan preventie gedaan. Men denkt ook bij het minste onfitte gevoel dat men malaria heeft, en dan gaat men rechtstreeks naar het ziekenhuis, terwijl de kernsyndromen in mijn ogen absoluut niet aanwezig zijn. Zo heeft elk gezinslid van mijn gastgezin zogezegd al eens malaria gehad in de maand dat ik hier ben. Bij Sarah thuis waren er wel twee gevallen van ernstige malaria.
Kerkdienst: ambiance!
Afgelopen zondag mocht ik een kerkdienst bijwonen. Dit maal in een ‘baptist church’, de eerste week ging ik naar een ‘catholic church’. De baptist church draagt duidelijk mijn voorkeur weg. Een bijbelstudie voor de jeugd wordt gevolgd door drie uur van zingen, dansen, gillen in de micro begeleid door de percussie! Een gemoedelijke sfeer! Ik werd hartelijk welkom geheten in de gemeenschap nadat ik me voor het gehele publiek had voorgesteld.
De kerkdiensten doen me keer op keer erg deugd. Ik voel dat de rustige momenten waarop mensen samenkomen om stil te staan bij het leven veel voor me betekenen. Ik heb hier de ruimte om stil te staan bij mijn geloof, en mijn leven in België vanop een afstand te bekijken.
De literatuur die ik meebracht ui België betreft mindfulness, filosofie, godsdiensten,… De verschillende manieren waarop mensen hun leven zin en richting geven, de wijze waarop men waarden in het leven levend houdt en overdraagt,… dat zijn thema’s die me bezig houden en erg interesseren.
“Rain means a public holiday in Ghana !”
September betekent regenseizoen in Ghana. Concreet houdt dit in dat de ene dag de regen met liters uit de hemel valt, en de andere dag de hitte ondraaglijk is. Wanneer het regent, staat de Ghanees zichzelf toe te rusten totdat de natuur weer beslist dat er gewerkt kan worden. Regen staat hier echt gelijk aan een vrije dag. Niemand waagt zich door de overspoelde straten, de taxi’s rijden niet en er wordt geen les gegeven, aangezien het geluid dat de regen maakt op de golfplaten daken oorverdovend is. Niet zelden gaat een regenachtige dag ook gepaard met een elektriciteitspanne. En aangezien de zon reeds ondergaat om 18uur, kruip ik hier vaak vroeg onder de wol.
Gewoon ‘Zijn’.
Het trage ritme van de Ghanees was aanvankelijk heel erg wennen. Steeds meer maken we ons de levenswijze eigen, en leren we onze dagen niet te vol te plannen. In Ghana maken de mensen tijd om gewoon even te Zijn. Ik voel nu pas hoe weinig tijd we in België hebben om gewoon even te Zijn. Het doet me echt deugd om hier vaker tot mezelf te komen, te genieten van het hier en nu, en intens stil te staan bij het moment, terwijl in België het moment vaak voorbij is alvorens je ervan genoot. Toch besef ik dat ik deze levenswijze moeilijk in België zal kunnen doortrekken ( al zal ik in elk geval veel moeite doen om deze intense levenswijze voort te zetten, aangezien ik er enorm van geniet). Ik besef ook dat het jachtige leven deel uitmaakt van het Westerse ritme, en Westerling kenmerkt, het is deel van onze cultuur. Indien de Belgen zouden leven als de Ghanezen (vb. niet gaan werken als het regent!), zou onze economie na een paar weken als een pudding in elkaar zakken. Het ritme van de Ghanees hangt dus ook samen met de trage ontwikkeling en economie. Ghana is dan ook sterk afhankelijk van het buitenland, en je voelt hier de enorme nood aan ontwikkeling en groei. In Accra is de ontwikkeling sterk voelbaar, maar eens je de hoofdstad verlaat, laat je de ontwikkeling achter je.
Door de vele gesprekken en het leven in een echt Afrikaans gezin, tracht ik de puzzel te maken van Ghana: hoe past alles hier in elkaar?
Zo hangt natuurlijk het onderwijs en de opvoeding ook sterk samen met de ontwikkeling van het land. Hier wordt, in tegenstelling tot in België, weinig tijd geïnvesteerd in het schoolgaan tijdens de kinderjaren, en des te meer in het huishouden. Ook dit draagt er toe bij dat de Ghanese en Belgische educatie ver uit elkaar liggen. Het kind als investering in de toekomst geldt hier ook wel, maar men legt eerder de nadruk op een sterke vrouw die een huishouden kan runnen. Toch zie ik wel in dat ik mijn stellingen enkel kan staven door de observatie van de opvoeding van Madeline hier thuis. Hoe het bij een jongen zit, moet ik nog uitzoeken.
Ik had net een lunch met een Belgisch meisje dat ik op de bus naar Tamale leerde kennen. Ze interviewde me voor haar thesis, en we hebben de hele middag gevuld met een ongelooflijk diepgaand, boeiend en opluchtend gesprek dat me erg deed nadenken. Zij doet onderzoek naar vrijwilligerstoerisme. Ik laat alles nu even bezinken, want het was een onwaarschijnlijk diepgaand gesprek, en ik moet alles eens op een rijtje zetten in mijn dagboek... De puzzel rond ontwikkelingssamenwerking moet ook nog opgelost worden in de komende twee maand... ook daarin wil ik me graag verdiepen. Later hierover meer. Opnieuw voer om over na te denken en een basis voor verdere gesprekken in Ghana! Ik ben zo gebeten door de hele cultuur en manier van leven, de wijze waarop ze naar vrijwilligers kijken en ook zo afhankelijk zijn van ons, en tegelijk bevinden de Ghanezen zich in deze kwetsbare positie. Ik wil het allemaal uitpluizen en Anne zette me al goed op weg door grote delen van haar onderzoeksgegevens met mij te delen. Boeiend!!!
Drum- en dansles!!
Sarah, Kristoffer en ik heb sinds vorige week een nieuwe hobby: wekelijks leven we ons uit in de drum- en danslessen! Het opzwepende ritme brengt veel energie los, en ik kan me er echt in uitleven! Kamil, onze leraar, luistert ook vaak begrafenissen en huwelijken op! Voor ons een unieke kans om deze gelegenheden bij te wonen, en te genieten van zijn drumkunsten.
Afgelopen zondag nam hij ons mee naar een begrafenis. Wie de familieleden van de overledene waren, wie rouwde, wie treurde was niet te zien. Voor ons leek het een uit de hand gelopen straatfeest, met heel veel aanwezigen, luide trommels en rituelen dansen. Men viert het gegeven dat men de dode in kwestie heeft mogen kennen, en dat die een goed leven had.
Dit ligt natuurlijk mijlenver weg van onze treurige kerkdiensten, en voor ons kwam deze ambiance zelfs een beetje ongepast over.
Reizen is leren in beweging.
In deze kleine maand dat ik deel mocht uitmaken van de Ghanese cultuur heb ik al zo veel geleerd. Niet in het minst over mezelf, mijn leven, mijn interesses. Ook kreeg ik de kans me te verdiepen in ontwikkelingssamenwerking, NGO’s, de ontwikkeling van een land,… Door de vele gesprekken hier kreeg ik reeds zo veel interessante inzichten mee, die ik noteer in mijn dagboek, en zal meedragen, want ze zijn van grote meerwaarde voor me.
Ik geniet hier van elk moment, en elke dag ben ik dankbaar voor de kans om voor drie maanden een heel ander leven te leven. Het brengt me nog veel meer bij dan ik had durven denken.
Alles is heel intens in Ghana!
Het straatbeeld is zo veel kleurrijker dan in Europa, de geuren dringen helemaal tot in het diepste van je neus door. Maar vooral de mensen zijn hier veel intenser. Op straat spreekt men je aan, in de taxi knopen mensen gesprekken aan,… Ook in mijn gastgezin is iedereen nauw betrokken bij elkaars leven, en ze bellen mij ook vaak op gedurende de dag, om te checken of alles oké is. De Ghanezen zijn heel intense mensen. Je kan moeilijk anders dan ze in je hart sluiten. Zij deden dit immers ook met mij, nog voor ik was gearriveerd. Het zijn stuk voor stuk prachtige mensen.
Malaria.
Ik ben erg geschrokken van de manier waarop men hier met de verslindende malaria omgaat. Malaria is zelfs een beetje zoals griep bij ons: iedereen heeft het wel twee keer per jaar. Dat malaria dodelijk is, waar wordt weinig belang aan gehecht. Er wordt dan ook niet aan preventie gedaan. Men denkt ook bij het minste onfitte gevoel dat men malaria heeft, en dan gaat men rechtstreeks naar het ziekenhuis, terwijl de kernsyndromen in mijn ogen absoluut niet aanwezig zijn. Zo heeft elk gezinslid van mijn gastgezin zogezegd al eens malaria gehad in de maand dat ik hier ben. Bij Sarah thuis waren er wel twee gevallen van ernstige malaria.
Kerkdienst: ambiance!
Afgelopen zondag mocht ik een kerkdienst bijwonen. Dit maal in een ‘baptist church’, de eerste week ging ik naar een ‘catholic church’. De baptist church draagt duidelijk mijn voorkeur weg. Een bijbelstudie voor de jeugd wordt gevolgd door drie uur van zingen, dansen, gillen in de micro begeleid door de percussie! Een gemoedelijke sfeer! Ik werd hartelijk welkom geheten in de gemeenschap nadat ik me voor het gehele publiek had voorgesteld.
De kerkdiensten doen me keer op keer erg deugd. Ik voel dat de rustige momenten waarop mensen samenkomen om stil te staan bij het leven veel voor me betekenen. Ik heb hier de ruimte om stil te staan bij mijn geloof, en mijn leven in België vanop een afstand te bekijken.
De literatuur die ik meebracht ui België betreft mindfulness, filosofie, godsdiensten,… De verschillende manieren waarop mensen hun leven zin en richting geven, de wijze waarop men waarden in het leven levend houdt en overdraagt,… dat zijn thema’s die me bezig houden en erg interesseren.
“Rain means a public holiday in Ghana !”
September betekent regenseizoen in Ghana. Concreet houdt dit in dat de ene dag de regen met liters uit de hemel valt, en de andere dag de hitte ondraaglijk is. Wanneer het regent, staat de Ghanees zichzelf toe te rusten totdat de natuur weer beslist dat er gewerkt kan worden. Regen staat hier echt gelijk aan een vrije dag. Niemand waagt zich door de overspoelde straten, de taxi’s rijden niet en er wordt geen les gegeven, aangezien het geluid dat de regen maakt op de golfplaten daken oorverdovend is. Niet zelden gaat een regenachtige dag ook gepaard met een elektriciteitspanne. En aangezien de zon reeds ondergaat om 18uur, kruip ik hier vaak vroeg onder de wol.
Gewoon ‘Zijn’.
Het trage ritme van de Ghanees was aanvankelijk heel erg wennen. Steeds meer maken we ons de levenswijze eigen, en leren we onze dagen niet te vol te plannen. In Ghana maken de mensen tijd om gewoon even te Zijn. Ik voel nu pas hoe weinig tijd we in België hebben om gewoon even te Zijn. Het doet me echt deugd om hier vaker tot mezelf te komen, te genieten van het hier en nu, en intens stil te staan bij het moment, terwijl in België het moment vaak voorbij is alvorens je ervan genoot. Toch besef ik dat ik deze levenswijze moeilijk in België zal kunnen doortrekken ( al zal ik in elk geval veel moeite doen om deze intense levenswijze voort te zetten, aangezien ik er enorm van geniet). Ik besef ook dat het jachtige leven deel uitmaakt van het Westerse ritme, en Westerling kenmerkt, het is deel van onze cultuur. Indien de Belgen zouden leven als de Ghanezen (vb. niet gaan werken als het regent!), zou onze economie na een paar weken als een pudding in elkaar zakken. Het ritme van de Ghanees hangt dus ook samen met de trage ontwikkeling en economie. Ghana is dan ook sterk afhankelijk van het buitenland, en je voelt hier de enorme nood aan ontwikkeling en groei. In Accra is de ontwikkeling sterk voelbaar, maar eens je de hoofdstad verlaat, laat je de ontwikkeling achter je.
Door de vele gesprekken en het leven in een echt Afrikaans gezin, tracht ik de puzzel te maken van Ghana: hoe past alles hier in elkaar?
Zo hangt natuurlijk het onderwijs en de opvoeding ook sterk samen met de ontwikkeling van het land. Hier wordt, in tegenstelling tot in België, weinig tijd geïnvesteerd in het schoolgaan tijdens de kinderjaren, en des te meer in het huishouden. Ook dit draagt er toe bij dat de Ghanese en Belgische educatie ver uit elkaar liggen. Het kind als investering in de toekomst geldt hier ook wel, maar men legt eerder de nadruk op een sterke vrouw die een huishouden kan runnen. Toch zie ik wel in dat ik mijn stellingen enkel kan staven door de observatie van de opvoeding van Madeline hier thuis. Hoe het bij een jongen zit, moet ik nog uitzoeken.
Ik had net een lunch met een Belgisch meisje dat ik op de bus naar Tamale leerde kennen. Ze interviewde me voor haar thesis, en we hebben de hele middag gevuld met een ongelooflijk diepgaand, boeiend en opluchtend gesprek dat me erg deed nadenken. Zij doet onderzoek naar vrijwilligerstoerisme. Ik laat alles nu even bezinken, want het was een onwaarschijnlijk diepgaand gesprek, en ik moet alles eens op een rijtje zetten in mijn dagboek... De puzzel rond ontwikkelingssamenwerking moet ook nog opgelost worden in de komende twee maand... ook daarin wil ik me graag verdiepen. Later hierover meer. Opnieuw voer om over na te denken en een basis voor verdere gesprekken in Ghana! Ik ben zo gebeten door de hele cultuur en manier van leven, de wijze waarop ze naar vrijwilligers kijken en ook zo afhankelijk zijn van ons, en tegelijk bevinden de Ghanezen zich in deze kwetsbare positie. Ik wil het allemaal uitpluizen en Anne zette me al goed op weg door grote delen van haar onderzoeksgegevens met mij te delen. Boeiend!!!
Drum- en dansles!!
Sarah, Kristoffer en ik heb sinds vorige week een nieuwe hobby: wekelijks leven we ons uit in de drum- en danslessen! Het opzwepende ritme brengt veel energie los, en ik kan me er echt in uitleven! Kamil, onze leraar, luistert ook vaak begrafenissen en huwelijken op! Voor ons een unieke kans om deze gelegenheden bij te wonen, en te genieten van zijn drumkunsten.
Afgelopen zondag nam hij ons mee naar een begrafenis. Wie de familieleden van de overledene waren, wie rouwde, wie treurde was niet te zien. Voor ons leek het een uit de hand gelopen straatfeest, met heel veel aanwezigen, luide trommels en rituelen dansen. Men viert het gegeven dat men de dode in kwestie heeft mogen kennen, en dat die een goed leven had.
Dit ligt natuurlijk mijlenver weg van onze treurige kerkdiensten, en voor ons kwam deze ambiance zelfs een beetje ongepast over.
Reizen is leren in beweging.
In deze kleine maand dat ik deel mocht uitmaken van de Ghanese cultuur heb ik al zo veel geleerd. Niet in het minst over mezelf, mijn leven, mijn interesses. Ook kreeg ik de kans me te verdiepen in ontwikkelingssamenwerking, NGO’s, de ontwikkeling van een land,… Door de vele gesprekken hier kreeg ik reeds zo veel interessante inzichten mee, die ik noteer in mijn dagboek, en zal meedragen, want ze zijn van grote meerwaarde voor me.
Ik geniet hier van elk moment, en elke dag ben ik dankbaar voor de kans om voor drie maanden een heel ander leven te leven. Het brengt me nog veel meer bij dan ik had durven denken.
maandag 20 september 2010
zaterdag 18 september 2010
Eerste les in Gigdev.
Mijn eerste les werd deze voormiddag een feit. Sarah en ik waren heel goed voorbereid en ik had er echt zin in. Het vlotte van bij aanvang zeer goed. Aan de hand van de vijf vingers mochten de leerlingen zichzelf voorstellen: wijsvinger: ik ben… Duim: ik ben goed in… enz. Ze leerden zichzelf spelenderwijs voorstellen in het Engels. De pink stond voor: ik ben geïnteresseerd in… en ik wil graag… leren. Dus Sarah en ik polsten langs deze weg waarover ze graag de komende week wouden leren. Intussen peilden we ook naar hun niveau van Engels (spelling, woordenschat, creativiteit,…). Ze mochten om beurt naar voren komen, en zichzelf voorstellen aan de hand van de vingers. Aansluitend mochten ze hun naam op het bord noteren: zo leerden Sarah en ik de namen. Als ludieke afsluiter speelden we pictionary. Zij wouden graag afsluiten met een liedje! Samen zongen we Waka Waka van Shakira, Hoofd-schouders-knie-en-teen, en ‘en ken je de historie van een oude chinees, en van je hela hela hela hoi!’. Een spetterende afsluiter, ze sprongen, lachten en dansten.
Het is een hele uitdaging om het juiste niveau te vinden. Enerzijds hebben ze allemaal al heel wat maturiteit verworven omwille van hun levensloop, anderzijds hebben ze nog een hele kindertijd in te halen, en lijkt hun mentale leeftijd lager te liggen dan hun fysieke. Sarah en ik moeten dus al doende nog wat aftasten, maar ze helpen ons stevig bij die zoektocht.
Ik was enorm blij verrast door hun openheid, leergierigheid, ijverigheid en gretigheid. Echt straffe, lieve madammen, met een open geest, een heerlijk gevoel voor humor, en veel honger naar kennis. Ongelooflijk treffend, ik heb ze nu al in mijn hart gesloten!
Projecten van CID.
Donderdag vond de eerste CID Ghana meeting plaats. Als nieuwbakken vrijwilligers mochten we alles wat ons van het hart moest op tafel gooien: Kris had moeite met de lijfstraffen in de klasjes, Sarah vond de opdringerige mannen maar niets,… Ik vond het vooral grappig dat wanneer je mensen groet in het Dagbani, ze ook verwachten dat je een vervolggesprek kan aanknopen. Vaak zijn ze teleurgesteld als je dan zegt: I dont’t understand you… En dan hoor je ze tegen elkaar praten: “ blanken kunnen alleen hallo zeggen…”(Want het Afrikaanse woord voor blanke is ‘zlminga’, en dat haal je er snel uit ;) ).
Na het korte overleg stapten we met zes de jeep in: op tocht naar de dorpen, want daar bevinden zich de lopende projecten van onze NGO. We maakten kennis met schitterende projecten: scholen, een waterdam, een ruimte voor batikworkshops,… De wegen die ons van de ene naar de andere plek leidden, waren heerlijk groen, en we voelden ons in het echte Afrika: snikheet, geiten die ongepast de weg oversteken, mensen met grote kalebassen water op het hoofd, en vooral mooie lemen hutten!
Ik was enorm gecharmeerd door de unieke projecten, de energie van de staf van het CID kantoor, de lieve mensen die ons in de dorpen ontvingen als waren we de paus.
Men is hier in Ghana in het algemeen afhankelijk van fondsenwerving. Een deel van ons geld wordt dus gebruikt voor de projecten, maar men schrijft ook sponsoraanvragen naar Texas, Engeland, Ierland, Nederland,… Ghana is in het geheel sterk afhankelijk van de goodwill van het buitenland. Op elke straathoek vind je hier in Tamale een weldoend project om de lokale buurt te steunen, maar zonder hulp van het buitenland staat Ghana nergens.
Bij zonsondergang maakten we een wandeling naar de waterdam. Wuivende kinderen met emmers water op het hoofd wuifden ons uit, terug naar de stad. Weg van de dorpen, waar het dagelijks leven zo verschillend is van het onze…
Een deugddoende dag, en een goed gevoel om de dag mee af te sluiten.
Ghanese dancemoves.
Op vrijdagavond nam Jemima ons mee naar de club. We gingen samen een stapje in de wereld zetten. Met de vrijwilligers gingen we vooraf iets eten. Sparkles, een eetstek uitgerust door een Belg, is the place to be voor de blanken. Alle blanken in Tamale verzamelen er voor een Westerse maaltijd. We werden getrakteerd op een drum- en dance performance: energiek schuddende gespierde lijven, opzwepende muziek, krachtig ritme! Het werkte aanstekelijk, en diende als perfecte opwarmer voor de onze avond in de club die zou volgen. Gastbroer Oscar, gastzus Linda en Jemima namen ons mee naar dé plek voor de jeugd: de club, vergelijkbaar met een kleinschalige schoolfuif bij ons. Het duurde niet lang, of jongens kwamen zich aanmelden als danspartners… Sarah en ik lieten het ons welgevallen wanneer Oscar of Richard (de gastbroer van Kris) ons enkele moves wouden aanleren, maar de andere mannen waren soms te opdringerig. We hebben er echt van genoten om helemaal uit de bol te gaan met de bende mensen die we hier kennen, en we genoten van de muziek. De Ghanese vrouwen laten zich heel snel verleiden tot een intieme dans met een knappe kerel, dat merkten we snel. De Ghanees is heel fysiek en danst ook heel intiem. Gelukkig konden we ze makkelijk duidelijk maken dat het in België niet de gewoonte is om zo dichtbij te dansen.
Het was een heerlijke avond, ik heb er echt van genoten!
Mijn eerste les werd deze voormiddag een feit. Sarah en ik waren heel goed voorbereid en ik had er echt zin in. Het vlotte van bij aanvang zeer goed. Aan de hand van de vijf vingers mochten de leerlingen zichzelf voorstellen: wijsvinger: ik ben… Duim: ik ben goed in… enz. Ze leerden zichzelf spelenderwijs voorstellen in het Engels. De pink stond voor: ik ben geïnteresseerd in… en ik wil graag… leren. Dus Sarah en ik polsten langs deze weg waarover ze graag de komende week wouden leren. Intussen peilden we ook naar hun niveau van Engels (spelling, woordenschat, creativiteit,…). Ze mochten om beurt naar voren komen, en zichzelf voorstellen aan de hand van de vingers. Aansluitend mochten ze hun naam op het bord noteren: zo leerden Sarah en ik de namen. Als ludieke afsluiter speelden we pictionary. Zij wouden graag afsluiten met een liedje! Samen zongen we Waka Waka van Shakira, Hoofd-schouders-knie-en-teen, en ‘en ken je de historie van een oude chinees, en van je hela hela hela hoi!’. Een spetterende afsluiter, ze sprongen, lachten en dansten.
Het is een hele uitdaging om het juiste niveau te vinden. Enerzijds hebben ze allemaal al heel wat maturiteit verworven omwille van hun levensloop, anderzijds hebben ze nog een hele kindertijd in te halen, en lijkt hun mentale leeftijd lager te liggen dan hun fysieke. Sarah en ik moeten dus al doende nog wat aftasten, maar ze helpen ons stevig bij die zoektocht.
Ik was enorm blij verrast door hun openheid, leergierigheid, ijverigheid en gretigheid. Echt straffe, lieve madammen, met een open geest, een heerlijk gevoel voor humor, en veel honger naar kennis. Ongelooflijk treffend, ik heb ze nu al in mijn hart gesloten!
Projecten van CID.
Donderdag vond de eerste CID Ghana meeting plaats. Als nieuwbakken vrijwilligers mochten we alles wat ons van het hart moest op tafel gooien: Kris had moeite met de lijfstraffen in de klasjes, Sarah vond de opdringerige mannen maar niets,… Ik vond het vooral grappig dat wanneer je mensen groet in het Dagbani, ze ook verwachten dat je een vervolggesprek kan aanknopen. Vaak zijn ze teleurgesteld als je dan zegt: I dont’t understand you… En dan hoor je ze tegen elkaar praten: “ blanken kunnen alleen hallo zeggen…”(Want het Afrikaanse woord voor blanke is ‘zlminga’, en dat haal je er snel uit ;) ).
Na het korte overleg stapten we met zes de jeep in: op tocht naar de dorpen, want daar bevinden zich de lopende projecten van onze NGO. We maakten kennis met schitterende projecten: scholen, een waterdam, een ruimte voor batikworkshops,… De wegen die ons van de ene naar de andere plek leidden, waren heerlijk groen, en we voelden ons in het echte Afrika: snikheet, geiten die ongepast de weg oversteken, mensen met grote kalebassen water op het hoofd, en vooral mooie lemen hutten!
Ik was enorm gecharmeerd door de unieke projecten, de energie van de staf van het CID kantoor, de lieve mensen die ons in de dorpen ontvingen als waren we de paus.
Men is hier in Ghana in het algemeen afhankelijk van fondsenwerving. Een deel van ons geld wordt dus gebruikt voor de projecten, maar men schrijft ook sponsoraanvragen naar Texas, Engeland, Ierland, Nederland,… Ghana is in het geheel sterk afhankelijk van de goodwill van het buitenland. Op elke straathoek vind je hier in Tamale een weldoend project om de lokale buurt te steunen, maar zonder hulp van het buitenland staat Ghana nergens.
Bij zonsondergang maakten we een wandeling naar de waterdam. Wuivende kinderen met emmers water op het hoofd wuifden ons uit, terug naar de stad. Weg van de dorpen, waar het dagelijks leven zo verschillend is van het onze…
Een deugddoende dag, en een goed gevoel om de dag mee af te sluiten.
Ghanese dancemoves.
Op vrijdagavond nam Jemima ons mee naar de club. We gingen samen een stapje in de wereld zetten. Met de vrijwilligers gingen we vooraf iets eten. Sparkles, een eetstek uitgerust door een Belg, is the place to be voor de blanken. Alle blanken in Tamale verzamelen er voor een Westerse maaltijd. We werden getrakteerd op een drum- en dance performance: energiek schuddende gespierde lijven, opzwepende muziek, krachtig ritme! Het werkte aanstekelijk, en diende als perfecte opwarmer voor de onze avond in de club die zou volgen. Gastbroer Oscar, gastzus Linda en Jemima namen ons mee naar dé plek voor de jeugd: de club, vergelijkbaar met een kleinschalige schoolfuif bij ons. Het duurde niet lang, of jongens kwamen zich aanmelden als danspartners… Sarah en ik lieten het ons welgevallen wanneer Oscar of Richard (de gastbroer van Kris) ons enkele moves wouden aanleren, maar de andere mannen waren soms te opdringerig. We hebben er echt van genoten om helemaal uit de bol te gaan met de bende mensen die we hier kennen, en we genoten van de muziek. De Ghanese vrouwen laten zich heel snel verleiden tot een intieme dans met een knappe kerel, dat merkten we snel. De Ghanees is heel fysiek en danst ook heel intiem. Gelukkig konden we ze makkelijk duidelijk maken dat het in België niet de gewoonte is om zo dichtbij te dansen.
Het was een heerlijke avond, ik heb er echt van genoten!
donderdag 16 september 2010
Maandag 13 september.
Kindertijd
Of ‘kindertijd’ een bestaand woord is in Dagbani (de lokale taal) moet ik nog uitzoeken,
maar in de praktijk is het in elk geval een onbestaand fenomeen. Men kan zelfs stellen dat het totaal tegenovergesteld werkt als in België. Kinderen werken van kleinsaf mee in het huishouden, leven op de kraampjes op de markt. Naast het schoolgaan, vullen ze hun dagen met werken in het huishouden: poetsen, afwassen, kledij wassen,… Volwassenen geven aan de hand van schelle bevelen aan wat ze wensen, en op die manier worden de kinderen opgevoed, opgeleid in het volwassen leven. Ook Madeline, het meisje van 11 in mijn gezin is hetzelfde lot beschoren. Zij neemt alle taken in het huishouden op zich. Hoe ouder je bent, en dus hoe meer respect je afdwingt, hoe minder huishoudelijke taken je voor je rekening neemt.
Het opgroeien in Afrika is naar onze normen dan ook hard: stop met huilen en was je broeken, leer van je fouten,… Ik kan hier van nabij meemaken hoe Linda, Oscar, Rafael, Patience en de moeder energie steken in de opvoeding van Madeline. ‘Niet zagen en werken’ is het motto.
Ook de vrijwilligers die in de weeshuizen en kinderopvangtehuizen werken beamen dit. Een kind is hier geen kind zoals wij dit in België definiëren. Kinderen zijn hier ‘unfinished adults’, zoals één van de vrijwilligers het verwoordde.
In onze Westerse ogen is dit een hard leven, wij zijn anders gewoon. Maar in Afrika is dit de enige manier om te overleven. Kinderen moeten op eigen benen kunnen staan.
Ssssss…
Sissen is in Ghana dé manier om aandacht te trekken. Aanvankelijk vond ik het een heel onaangenaam geluid. Maar bij nader inzien ervaar ik dat ook kinderen en vrouwen sissen: het heeft geen intimiderende connotatie. Men sist op de markt, om je aandacht te trekken, als je de baan moet ruimen, als ze hallo willen zeggen,…Toch ben ik zelf nog geen ervaren sisser, en vind ik het nog steeds vreemd als mensen me op deze manier op iets attent willen maken, maar het is een typisch Ghanese manier.
You don’t have an African shape…
Meisjes en vrouwen in Ghana zijn erg bezig met hun figuur en hun kledij. De regel zegt: respecteer wat je hebt, en laat je van je beste kant zien. Ga altijd netjes gekleed, en haal alles uit de kast. Linda vertelde me dat elk meisje in Ghana een kralenketting draagt om haar middel, verscholen onder haar kledij. Dit geeft hen een typisch Afrikaans figuur, vertelt ze me. Op mijn vraag of ik dan helemaal niet Ghanees lijk, antwoordt ze: Nee, je hebt geen Afrikaanse vormen… Wat een kralenketting niet allemaal kan doen!
Van mij wordt ook steeds verwacht dat ik er netjes uitzie. Wekelijks de was doen dus! Maar ik neem er graag de tijd voor.
Aangezien een groot deel van de bevolking Moslim is, wordt er veel aandacht besteed aan zedige klederdracht. In Westerse ogen zijn het vreemde regels: de decolleté mag zo bloot zijn als je wil (men kijkt er zelfs niet van op als iemand in publiek borstvoeding geeft op de straat). Maar de benen moeten helemaal bedekt zijn! Een blote knie is zedenschennis. Wanneer je met een rok fietst, en je knie wordt ontbloot, kijken de mensen hier al raar op.
Sarah en ik moesten ons dus aanpassen: ons rokjes en shorten zijn enkel voor thuis, in gesloten kring.
Groeten.
De belangrijkste manier van communicatie is het groeten. De Ghanezen hechten er onnoemelijk veel belang aan. Ik leerde dan ook reeds van week één groeten in Dagbani. Er zijn drie woorden (goede morgen, goede middag, goede avond) en het antwoord is hier steevast ‘Naaaaaaa’… Dit wil zeggen: I’m fine. Wanneer je een Ghanees niet groet, laat hij je met rust, en kijkt hij hooguit wat verdacht naar ‘die blanke’. Wanneer je wél groet, gaat hij voor jou door het vuur! Ongelooflijk. Als ik mijn hand opsteek op de fiets naar de mensen aan de kant van de weg (om de drie seconden dus ongeveer), dan verandert de zwarte schim in een lieve man of vrouw en komen witte tanden en witte handpalmen tevoorschijn. Ook hoor je hier voortdurende ‘hallo hallo hallo’, de kinderen willen allemaal dat je even naar hen wuift. Dat maakt mijn dag altijd goed! Ze houden er ook van om op de foto te staan! En dat is mooi meegenomen, want ze zijn allemaal zo fotogeniek en lief!
Alles gaat goed.
Sarah en ik beginnen een beetje te wennen. We vinden onze weg, gaan zelf naar de supermarkt en kopen steeds vaker zelf eten voor de lunch of als tussendoortje. We zijn ook beiden echt gezond! De sfeer onder de vrijwilligers en bij CID zit echt goed. Afgelopen zondag namen we een duik in het openluchtzwembad in de buurt. Het frisse water was erg welkom, en we voelden ons helemaal gereinigd nadien! Wie weet gaan we deze week opnieuw!
We zijn heel welkom op het kantoor van CID, en we spreken geregeld af. Morgen hebben we een overleg met de vrijwilligers. Elke veertien dagen komen we samen en kunnen we honderduit met elkaar in gesprek gaan over wat ons bezig houdt. Ze dragen echt zorg voor ons op het CID Ghana kantoor, en ik voel me er erg welkom.
Stage.
De organisatie van mijn stageverloop is een beetje op z’n Afrikaans. Sarah en ik zijn het al gewend dat de woorden ‘Ghanees’ en ‘goede planning’ niet in één zin kunnen voorkomen.
Zo ook mijn stageplanning. Onze timing zit slecht.
Elke vijf jaar wordt een volkstelling gehouden in Ghana. Dan worden de leerkrachten opgetrommeld om de volksregisters open te gooien, en elk lid van de bevolking moet zich gaan aanmelden. Om die reden kan mijn schooltje dus nog niet openen. Typisch Afrika!
Maar dit geeft me wel de kans om met mijn tijd hier van een andere boeiende ervaring te proeven! Ik ga samen met Sarah les geven aan de meisjes in Gigdev. Zij werden uitgestoten uit hun gemeenschap, en werden opgevangen in Gigdev: Girls Growth en Development. Vanmiddag bereiden we onze eerste les voor. Een uitdaging die ik graag wil aangaan!
Bovendien weet ik intussen ook dat de kinderen met een mentale handcicap dus niet in een internaat zitten, en thuis terecht kunnen. En dat stemt me ook wel gelukkig.
Een nieuwe uitdaging dus!
Waar is Wally.
Op de foto’s zie je Rafael, druk bezig met het zoeken naar Wally, een boekje dat ik hier heb geïntroduceerd, en ze zijn er stuk voor stuk weg van! Op zoek gaan naar Wally is hier al een vaste avondactiviteit geworden.
Regenseizoen.
Nog tot eind september houdt het regenseizoen aan. Vanaf dan wordt de hitte en droogte extremer. ’s Nachts kan de regen hier met bakken en bakken uit de lucht vallen, soms gepaard met bliksem en donder. De straten veranderen dan in oranje zwemvijvers, een echte modderpoel. Sarah en ik genieten van de verkoelende druppels, die voor ons heel welkom zijn. De meeste andere mensen verdwijnen van het straatbeeld wanneer het regent, terwijl wij echt kunnen genieten van die natuurlijke frisse douche.
We prijzen hier ook elke dag de persoon die de ventilator heeft uitgevonden. Zonder deze verkoeling zouden we ’s nachts de slaap niet kunnen vatten.
Ziezo,
Alweer een hele boterham, gebundeld in enkele thema’s die ik met jullie wil delen.
Ik geniet hier echt van elke seconde, en prijs mezelf de gelukkigste meid van de wereld dat ik deze zotte kans krijg! Ook ben ik blij te horen dat zo veel mensen me in gedachten achterna reizen, en zo geïnteresseerd zijn!
Tot volgende week, dan zal ik jullie wellicht meer avonturen kunnen vertellen over het lesgeven…
Lieve groeten,
Lien
Kindertijd
Of ‘kindertijd’ een bestaand woord is in Dagbani (de lokale taal) moet ik nog uitzoeken,
maar in de praktijk is het in elk geval een onbestaand fenomeen. Men kan zelfs stellen dat het totaal tegenovergesteld werkt als in België. Kinderen werken van kleinsaf mee in het huishouden, leven op de kraampjes op de markt. Naast het schoolgaan, vullen ze hun dagen met werken in het huishouden: poetsen, afwassen, kledij wassen,… Volwassenen geven aan de hand van schelle bevelen aan wat ze wensen, en op die manier worden de kinderen opgevoed, opgeleid in het volwassen leven. Ook Madeline, het meisje van 11 in mijn gezin is hetzelfde lot beschoren. Zij neemt alle taken in het huishouden op zich. Hoe ouder je bent, en dus hoe meer respect je afdwingt, hoe minder huishoudelijke taken je voor je rekening neemt.
Het opgroeien in Afrika is naar onze normen dan ook hard: stop met huilen en was je broeken, leer van je fouten,… Ik kan hier van nabij meemaken hoe Linda, Oscar, Rafael, Patience en de moeder energie steken in de opvoeding van Madeline. ‘Niet zagen en werken’ is het motto.
Ook de vrijwilligers die in de weeshuizen en kinderopvangtehuizen werken beamen dit. Een kind is hier geen kind zoals wij dit in België definiëren. Kinderen zijn hier ‘unfinished adults’, zoals één van de vrijwilligers het verwoordde.
In onze Westerse ogen is dit een hard leven, wij zijn anders gewoon. Maar in Afrika is dit de enige manier om te overleven. Kinderen moeten op eigen benen kunnen staan.
Ssssss…
Sissen is in Ghana dé manier om aandacht te trekken. Aanvankelijk vond ik het een heel onaangenaam geluid. Maar bij nader inzien ervaar ik dat ook kinderen en vrouwen sissen: het heeft geen intimiderende connotatie. Men sist op de markt, om je aandacht te trekken, als je de baan moet ruimen, als ze hallo willen zeggen,…Toch ben ik zelf nog geen ervaren sisser, en vind ik het nog steeds vreemd als mensen me op deze manier op iets attent willen maken, maar het is een typisch Ghanese manier.
You don’t have an African shape…
Meisjes en vrouwen in Ghana zijn erg bezig met hun figuur en hun kledij. De regel zegt: respecteer wat je hebt, en laat je van je beste kant zien. Ga altijd netjes gekleed, en haal alles uit de kast. Linda vertelde me dat elk meisje in Ghana een kralenketting draagt om haar middel, verscholen onder haar kledij. Dit geeft hen een typisch Afrikaans figuur, vertelt ze me. Op mijn vraag of ik dan helemaal niet Ghanees lijk, antwoordt ze: Nee, je hebt geen Afrikaanse vormen… Wat een kralenketting niet allemaal kan doen!
Van mij wordt ook steeds verwacht dat ik er netjes uitzie. Wekelijks de was doen dus! Maar ik neem er graag de tijd voor.
Aangezien een groot deel van de bevolking Moslim is, wordt er veel aandacht besteed aan zedige klederdracht. In Westerse ogen zijn het vreemde regels: de decolleté mag zo bloot zijn als je wil (men kijkt er zelfs niet van op als iemand in publiek borstvoeding geeft op de straat). Maar de benen moeten helemaal bedekt zijn! Een blote knie is zedenschennis. Wanneer je met een rok fietst, en je knie wordt ontbloot, kijken de mensen hier al raar op.
Sarah en ik moesten ons dus aanpassen: ons rokjes en shorten zijn enkel voor thuis, in gesloten kring.
Groeten.
De belangrijkste manier van communicatie is het groeten. De Ghanezen hechten er onnoemelijk veel belang aan. Ik leerde dan ook reeds van week één groeten in Dagbani. Er zijn drie woorden (goede morgen, goede middag, goede avond) en het antwoord is hier steevast ‘Naaaaaaa’… Dit wil zeggen: I’m fine. Wanneer je een Ghanees niet groet, laat hij je met rust, en kijkt hij hooguit wat verdacht naar ‘die blanke’. Wanneer je wél groet, gaat hij voor jou door het vuur! Ongelooflijk. Als ik mijn hand opsteek op de fiets naar de mensen aan de kant van de weg (om de drie seconden dus ongeveer), dan verandert de zwarte schim in een lieve man of vrouw en komen witte tanden en witte handpalmen tevoorschijn. Ook hoor je hier voortdurende ‘hallo hallo hallo’, de kinderen willen allemaal dat je even naar hen wuift. Dat maakt mijn dag altijd goed! Ze houden er ook van om op de foto te staan! En dat is mooi meegenomen, want ze zijn allemaal zo fotogeniek en lief!
Alles gaat goed.
Sarah en ik beginnen een beetje te wennen. We vinden onze weg, gaan zelf naar de supermarkt en kopen steeds vaker zelf eten voor de lunch of als tussendoortje. We zijn ook beiden echt gezond! De sfeer onder de vrijwilligers en bij CID zit echt goed. Afgelopen zondag namen we een duik in het openluchtzwembad in de buurt. Het frisse water was erg welkom, en we voelden ons helemaal gereinigd nadien! Wie weet gaan we deze week opnieuw!
We zijn heel welkom op het kantoor van CID, en we spreken geregeld af. Morgen hebben we een overleg met de vrijwilligers. Elke veertien dagen komen we samen en kunnen we honderduit met elkaar in gesprek gaan over wat ons bezig houdt. Ze dragen echt zorg voor ons op het CID Ghana kantoor, en ik voel me er erg welkom.
Stage.
De organisatie van mijn stageverloop is een beetje op z’n Afrikaans. Sarah en ik zijn het al gewend dat de woorden ‘Ghanees’ en ‘goede planning’ niet in één zin kunnen voorkomen.
Zo ook mijn stageplanning. Onze timing zit slecht.
Elke vijf jaar wordt een volkstelling gehouden in Ghana. Dan worden de leerkrachten opgetrommeld om de volksregisters open te gooien, en elk lid van de bevolking moet zich gaan aanmelden. Om die reden kan mijn schooltje dus nog niet openen. Typisch Afrika!
Maar dit geeft me wel de kans om met mijn tijd hier van een andere boeiende ervaring te proeven! Ik ga samen met Sarah les geven aan de meisjes in Gigdev. Zij werden uitgestoten uit hun gemeenschap, en werden opgevangen in Gigdev: Girls Growth en Development. Vanmiddag bereiden we onze eerste les voor. Een uitdaging die ik graag wil aangaan!
Bovendien weet ik intussen ook dat de kinderen met een mentale handcicap dus niet in een internaat zitten, en thuis terecht kunnen. En dat stemt me ook wel gelukkig.
Een nieuwe uitdaging dus!
Waar is Wally.
Op de foto’s zie je Rafael, druk bezig met het zoeken naar Wally, een boekje dat ik hier heb geïntroduceerd, en ze zijn er stuk voor stuk weg van! Op zoek gaan naar Wally is hier al een vaste avondactiviteit geworden.
Regenseizoen.
Nog tot eind september houdt het regenseizoen aan. Vanaf dan wordt de hitte en droogte extremer. ’s Nachts kan de regen hier met bakken en bakken uit de lucht vallen, soms gepaard met bliksem en donder. De straten veranderen dan in oranje zwemvijvers, een echte modderpoel. Sarah en ik genieten van de verkoelende druppels, die voor ons heel welkom zijn. De meeste andere mensen verdwijnen van het straatbeeld wanneer het regent, terwijl wij echt kunnen genieten van die natuurlijke frisse douche.
We prijzen hier ook elke dag de persoon die de ventilator heeft uitgevonden. Zonder deze verkoeling zouden we ’s nachts de slaap niet kunnen vatten.
Ziezo,
Alweer een hele boterham, gebundeld in enkele thema’s die ik met jullie wil delen.
Ik geniet hier echt van elke seconde, en prijs mezelf de gelukkigste meid van de wereld dat ik deze zotte kans krijg! Ook ben ik blij te horen dat zo veel mensen me in gedachten achterna reizen, en zo geïnteresseerd zijn!
Tot volgende week, dan zal ik jullie wellicht meer avonturen kunnen vertellen over het lesgeven…
Lieve groeten,
Lien
Zaterdag 11 september.
Suikerfeest!
Een suikerfeest meemaken, opnieuw iets wat ik kan noteren op mijn lijstje: “ooit gedaan in mijn leven”.
Sarah en ik wisten nauwelijks wat te verwachten. Uiteindelijk mochten we besluiten dat het erg gelijklopend is aan onze feestdagen, zoals Kerstmis of Pasen. De voormiddag is het hoogtepunt van de dag: naar de moskee gaan in je allerknapste outfit: kanten kousjes, bloemenjurkje,… Witte kledij, als symbool voor feestvreugde.
Nadien volgt een hele namiddag van familiebezoekjes: mensen lopen binnen en buiten, en “sharing” staat centraal: iedereen voert eten aan en men deelt alles wat men heeft. Men kookt rijst alsof er een heel leger de benen onder tafel zal schuiven, men kookt het duurste vlees.
Zoet is het suikerfeest niet, althans niet in de letterlijke zin. Een heerlijke dag is het wel: veel relaxen, familie terugzien, en de hele dag door eten: het einde van de vasten is een dag om naar uit te kijken. Voor Sarah en mij was het allemaal wat vreemd, we liepen een beetje verloren en er gebeurde niet echt iets. We besloten uiteindelijk een tripje naar de stad te gaan maken. We verkenden nieuwe hoekjes van de markt.
De geur op de markt is niet te harden. Een geur van verdord vlees dat al te lang in de zon ligt, modder en urine in de goten, overal afval, en dat in die hitte… ik kan mijn vreugde dan ook moeilijk verbergen als we een kraampje voorbijlopen waar men zeep of sinaasappels verkoopt. Hier kan ik eindelijk eens door mijn neus ademen…
De markt is een plek van sensaties, en er elke dag heen gaan is niet aangenaam.
Sarah en ik hadden samen nog een leuke avond. De kleinkinderen van haar gastmama kwamen een weekend logeren. We speelden gezelschapspelen en ze tekenden mooie tekeningen. Schijnbaar leren de rijkere kinderen in de goede scholen hier ook snel rekenen, lezen, wetenschappen… Onderwijs wijkt hier niet sterk af van het onze, ons inziens.
The African Way of Life
Sarah en ik namen ook even de tijd om stil te staan. We beginnen stilaan in te zien dat het geen zin heeft om hier aan hetzelfde tempo te willen leven als in België. De Ghanezen doen dit zelf ook niet. We voelen aan dat we ons tempo moeten temperen. Het klimaat dwingt tot traagheid. Beiden pakken we graag de dingen snel aan, en willen we erin vliegen met al onze energie. Nu voelen we dat veel van onze energie wordt opgeslorpt door het klimaat, het aanpassen aan het voedsel, de warmte, de taal, de omgeving, de vele indrukken. We staan onszelf verplicht toe het rustiger aan te doen, en zien in dat we the African Way of Life moeten aanleren: niet te veel plannen op één dag, want vaak lukt het niet om die plannen waar te maken. Gewoon rusten als je moe bent, niet hollen door de regen, want niemand doet dit hier. Niet gefrustreerd geraken omdat iets anders afloopt dan gepland, is ook een leerproces. Ghanezen maken zich niet gauw druk.
We moeten af en toe eens gewoon neer gaan zitten, en rusten.
We zien ook in dat we ons programma niet te vol mogen proppen: geen volledige weekends reizen, geen volledige dagen werken.
Ghanese gastronomie.
De reden van de indrukwekkende armspieren bij de Ghanese vrouwen is voor mij niet langer een geheim. Het bereiden van het eten vereist veel spierkracht. Met stampt met een tweemeter lange stok alle ingrediënten tot een fijne pap. Zo maakt men banku, TZ, foufou,…Recepten waarvan ze hier reeds weten dat ze door de vrijwilligers niet zo gesmaakt worden. Dit papje eten ze dan met een soort soep van pepers. De Ghanezen eten nogal eenzijdig. Er is altijd een basiselement met een stoofpotje: een saus op basis van tomaten en olie. En dit drie maal per dag.
Voor de vrijwilligers koken ze iets bekender eten. Voor mij maken ze rijst, spaghetti, yam (een soort knol), bakbananen,… Wij met de vrijwilligers staan onszelf nu en dan toe om eens Westers te gaan eten. We ontdekten reeds twee eetplekjes waar je pizza, soep en dergelijke kan eten. Al moeten we er uren en uren op wachten… het smaakt en voor een lekkere vitaminebom hebben we veel over.
Suikerfeest!
Een suikerfeest meemaken, opnieuw iets wat ik kan noteren op mijn lijstje: “ooit gedaan in mijn leven”.
Sarah en ik wisten nauwelijks wat te verwachten. Uiteindelijk mochten we besluiten dat het erg gelijklopend is aan onze feestdagen, zoals Kerstmis of Pasen. De voormiddag is het hoogtepunt van de dag: naar de moskee gaan in je allerknapste outfit: kanten kousjes, bloemenjurkje,… Witte kledij, als symbool voor feestvreugde.
Nadien volgt een hele namiddag van familiebezoekjes: mensen lopen binnen en buiten, en “sharing” staat centraal: iedereen voert eten aan en men deelt alles wat men heeft. Men kookt rijst alsof er een heel leger de benen onder tafel zal schuiven, men kookt het duurste vlees.
Zoet is het suikerfeest niet, althans niet in de letterlijke zin. Een heerlijke dag is het wel: veel relaxen, familie terugzien, en de hele dag door eten: het einde van de vasten is een dag om naar uit te kijken. Voor Sarah en mij was het allemaal wat vreemd, we liepen een beetje verloren en er gebeurde niet echt iets. We besloten uiteindelijk een tripje naar de stad te gaan maken. We verkenden nieuwe hoekjes van de markt.
De geur op de markt is niet te harden. Een geur van verdord vlees dat al te lang in de zon ligt, modder en urine in de goten, overal afval, en dat in die hitte… ik kan mijn vreugde dan ook moeilijk verbergen als we een kraampje voorbijlopen waar men zeep of sinaasappels verkoopt. Hier kan ik eindelijk eens door mijn neus ademen…
De markt is een plek van sensaties, en er elke dag heen gaan is niet aangenaam.
Sarah en ik hadden samen nog een leuke avond. De kleinkinderen van haar gastmama kwamen een weekend logeren. We speelden gezelschapspelen en ze tekenden mooie tekeningen. Schijnbaar leren de rijkere kinderen in de goede scholen hier ook snel rekenen, lezen, wetenschappen… Onderwijs wijkt hier niet sterk af van het onze, ons inziens.
The African Way of Life
Sarah en ik namen ook even de tijd om stil te staan. We beginnen stilaan in te zien dat het geen zin heeft om hier aan hetzelfde tempo te willen leven als in België. De Ghanezen doen dit zelf ook niet. We voelen aan dat we ons tempo moeten temperen. Het klimaat dwingt tot traagheid. Beiden pakken we graag de dingen snel aan, en willen we erin vliegen met al onze energie. Nu voelen we dat veel van onze energie wordt opgeslorpt door het klimaat, het aanpassen aan het voedsel, de warmte, de taal, de omgeving, de vele indrukken. We staan onszelf verplicht toe het rustiger aan te doen, en zien in dat we the African Way of Life moeten aanleren: niet te veel plannen op één dag, want vaak lukt het niet om die plannen waar te maken. Gewoon rusten als je moe bent, niet hollen door de regen, want niemand doet dit hier. Niet gefrustreerd geraken omdat iets anders afloopt dan gepland, is ook een leerproces. Ghanezen maken zich niet gauw druk.
We moeten af en toe eens gewoon neer gaan zitten, en rusten.
We zien ook in dat we ons programma niet te vol mogen proppen: geen volledige weekends reizen, geen volledige dagen werken.
Ghanese gastronomie.
De reden van de indrukwekkende armspieren bij de Ghanese vrouwen is voor mij niet langer een geheim. Het bereiden van het eten vereist veel spierkracht. Met stampt met een tweemeter lange stok alle ingrediënten tot een fijne pap. Zo maakt men banku, TZ, foufou,…Recepten waarvan ze hier reeds weten dat ze door de vrijwilligers niet zo gesmaakt worden. Dit papje eten ze dan met een soort soep van pepers. De Ghanezen eten nogal eenzijdig. Er is altijd een basiselement met een stoofpotje: een saus op basis van tomaten en olie. En dit drie maal per dag.
Voor de vrijwilligers koken ze iets bekender eten. Voor mij maken ze rijst, spaghetti, yam (een soort knol), bakbananen,… Wij met de vrijwilligers staan onszelf nu en dan toe om eens Westers te gaan eten. We ontdekten reeds twee eetplekjes waar je pizza, soep en dergelijke kan eten. Al moeten we er uren en uren op wachten… het smaakt en voor een lekkere vitaminebom hebben we veel over.
zaterdag 11 september 2010
nog snel even mijn adres geven.
Het adres van het kantoor van CID Ghana:
CID Ghana office
Gumani New Road
P.O. Box 2293
Tamale, Ghana
Hier mag je steeds post naar verzenden.
Mijn eigen huis heeft niet echt een adres, alleen een "neighbourhood" ;)
Mijn nieuw gsm nummer: +233(0)548678106
het oude nummer kan je ook nog steeds gebruiken,
maar berichten komen pas drie dagen later toe, heb ik reeds gemerkt...
Liefs!
Lien
Het adres van het kantoor van CID Ghana:
CID Ghana office
Gumani New Road
P.O. Box 2293
Tamale, Ghana
Hier mag je steeds post naar verzenden.
Mijn eigen huis heeft niet echt een adres, alleen een "neighbourhood" ;)
Mijn nieuw gsm nummer: +233(0)548678106
het oude nummer kan je ook nog steeds gebruiken,
maar berichten komen pas drie dagen later toe, heb ik reeds gemerkt...
Liefs!
Lien
Abonneren op:
Posts (Atom)