Op het moment van dit schrijven zijn mijn laatste vijf dagen in Tamale ingegaan.
Een vreemd gevoel dat het afscheid dichterbij komt. Het is zo irreëel dat ik deze nieuwe vrienden binnenkort zal moeten achterlaten.

Begin deze week kreeg ik plots te horen dat er was beslist om deze week herfstvakantie te houden. Een streep door mijn rekening, ik had graag wat meer tijd geïnvesteerd in het afwerken van mijn projecten. Nu zal ik alles in de komende drie dagen moeten afronden, maar ook dat zal wel lukken.

De vier onverwacht vrije dagen werden opnieuw ingevuld met een reeks hoogtepunten. Sarah en ik hebben het er vaak samen over: ons leven hier is zo ontzettend intens, we leven van de ene climax naar de andere toe.
Ik kan onmogelijk uitkiezen welke ervaring deze week het meest onvergetelijk en subliem was: het bezoek aan de moskee met de gastmama van Sarah, gesluierd uiteraard, of het optreden in het stadion, vol dansende Ghanezen en opzwepende Afrikaanse muziek, het bezoek aan het weeshuis van Kristoffer, waar ik niet anders kon dan verliefd worden op die kinderen, het verjaardagsfeestje van één van mijn Noorse vriendinnen hier,…
Allemaal intense momenten die een bladzijde in mijn dagboek verdienen.
Ook mijn stageverslag voor de school hier heb ik afgerond. Morgen volgt mijn laatste evaluatie.

En het stopt niet na deze vier dagen in Tamale.

Sarah en ik verlaten vrijdagochtend heel vroeg de stad, samen met onze Noorse vrienden. Eerst trekken we richting Kumasi, waar we gaan verdwalen in één van de grootste markten van West-Afrika! Van daaruit vertrekken we naar het oosten van het land: de Voltarivier. Een heerlijk stukje onaangeroerd gebied natuur met vele watervallen. Na enkele dagen in dit gebied, reizen we door naar het zuiden, Ada Foah. Vanaf die plek reizen we de kustlijn af: Cape Coast en Elmina waar oude slavenforten een verschrikkelijke koloniale geschiedenis uitademen, Agona Swedru waar een vriendin woont, en zo terug naar Accra waar op 10 december ’s avonds laat ons vliegtuig opstijgt.

Bij deze zal dit mijn laatste blogbericht live vanuit Ghana zijn.
Ik zal trachten mijn dagboekverhalen met jullie te delen via de blog eens ik terug in België ben, maar hopelijk komen we elkaar dan eens in levende lijve tegen.
Ik kan me nauwelijks nog iets voorstellen bij vriesweer, na drie maand meer dan 35 graden!

Vele groetjes in België!