Zaterdag 11 september.

Suikerfeest!

Een suikerfeest meemaken, opnieuw iets wat ik kan noteren op mijn lijstje: “ooit gedaan in mijn leven”.
Sarah en ik wisten nauwelijks wat te verwachten. Uiteindelijk mochten we besluiten dat het erg gelijklopend is aan onze feestdagen, zoals Kerstmis of Pasen. De voormiddag is het hoogtepunt van de dag: naar de moskee gaan in je allerknapste outfit: kanten kousjes, bloemenjurkje,… Witte kledij, als symbool voor feestvreugde.
Nadien volgt een hele namiddag van familiebezoekjes: mensen lopen binnen en buiten, en “sharing” staat centraal: iedereen voert eten aan en men deelt alles wat men heeft. Men kookt rijst alsof er een heel leger de benen onder tafel zal schuiven, men kookt het duurste vlees.
Zoet is het suikerfeest niet, althans niet in de letterlijke zin. Een heerlijke dag is het wel: veel relaxen, familie terugzien, en de hele dag door eten: het einde van de vasten is een dag om naar uit te kijken. Voor Sarah en mij was het allemaal wat vreemd, we liepen een beetje verloren en er gebeurde niet echt iets. We besloten uiteindelijk een tripje naar de stad te gaan maken. We verkenden nieuwe hoekjes van de markt.
De geur op de markt is niet te harden. Een geur van verdord vlees dat al te lang in de zon ligt, modder en urine in de goten, overal afval, en dat in die hitte… ik kan mijn vreugde dan ook moeilijk verbergen als we een kraampje voorbijlopen waar men zeep of sinaasappels verkoopt. Hier kan ik eindelijk eens door mijn neus ademen…
De markt is een plek van sensaties, en er elke dag heen gaan is niet aangenaam.

Sarah en ik hadden samen nog een leuke avond. De kleinkinderen van haar gastmama kwamen een weekend logeren. We speelden gezelschapspelen en ze tekenden mooie tekeningen. Schijnbaar leren de rijkere kinderen in de goede scholen hier ook snel rekenen, lezen, wetenschappen… Onderwijs wijkt hier niet sterk af van het onze, ons inziens.

The African Way of Life

Sarah en ik namen ook even de tijd om stil te staan. We beginnen stilaan in te zien dat het geen zin heeft om hier aan hetzelfde tempo te willen leven als in België. De Ghanezen doen dit zelf ook niet. We voelen aan dat we ons tempo moeten temperen. Het klimaat dwingt tot traagheid. Beiden pakken we graag de dingen snel aan, en willen we erin vliegen met al onze energie. Nu voelen we dat veel van onze energie wordt opgeslorpt door het klimaat, het aanpassen aan het voedsel, de warmte, de taal, de omgeving, de vele indrukken. We staan onszelf verplicht toe het rustiger aan te doen, en zien in dat we the African Way of Life moeten aanleren: niet te veel plannen op één dag, want vaak lukt het niet om die plannen waar te maken. Gewoon rusten als je moe bent, niet hollen door de regen, want niemand doet dit hier. Niet gefrustreerd geraken omdat iets anders afloopt dan gepland, is ook een leerproces. Ghanezen maken zich niet gauw druk.
We moeten af en toe eens gewoon neer gaan zitten, en rusten.
We zien ook in dat we ons programma niet te vol mogen proppen: geen volledige weekends reizen, geen volledige dagen werken.


Ghanese gastronomie.

De reden van de indrukwekkende armspieren bij de Ghanese vrouwen is voor mij niet langer een geheim. Het bereiden van het eten vereist veel spierkracht. Met stampt met een tweemeter lange stok alle ingrediënten tot een fijne pap. Zo maakt men banku, TZ, foufou,…Recepten waarvan ze hier reeds weten dat ze door de vrijwilligers niet zo gesmaakt worden. Dit papje eten ze dan met een soort soep van pepers. De Ghanezen eten nogal eenzijdig. Er is altijd een basiselement met een stoofpotje: een saus op basis van tomaten en olie. En dit drie maal per dag.
Voor de vrijwilligers koken ze iets bekender eten. Voor mij maken ze rijst, spaghetti, yam (een soort knol), bakbananen,… Wij met de vrijwilligers staan onszelf nu en dan toe om eens Westers te gaan eten. We ontdekten reeds twee eetplekjes waar je pizza, soep en dergelijke kan eten. Al moeten we er uren en uren op wachten… het smaakt en voor een lekkere vitaminebom hebben we veel over.