Eerste les in Gigdev.

Mijn eerste les werd deze voormiddag een feit. Sarah en ik waren heel goed voorbereid en ik had er echt zin in. Het vlotte van bij aanvang zeer goed. Aan de hand van de vijf vingers mochten de leerlingen zichzelf voorstellen: wijsvinger: ik ben… Duim: ik ben goed in… enz. Ze leerden zichzelf spelenderwijs voorstellen in het Engels. De pink stond voor: ik ben geïnteresseerd in… en ik wil graag… leren. Dus Sarah en ik polsten langs deze weg waarover ze graag de komende week wouden leren. Intussen peilden we ook naar hun niveau van Engels (spelling, woordenschat, creativiteit,…). Ze mochten om beurt naar voren komen, en zichzelf voorstellen aan de hand van de vingers. Aansluitend mochten ze hun naam op het bord noteren: zo leerden Sarah en ik de namen. Als ludieke afsluiter speelden we pictionary. Zij wouden graag afsluiten met een liedje! Samen zongen we Waka Waka van Shakira, Hoofd-schouders-knie-en-teen, en ‘en ken je de historie van een oude chinees, en van je hela hela hela hoi!’. Een spetterende afsluiter, ze sprongen, lachten en dansten.
Het is een hele uitdaging om het juiste niveau te vinden. Enerzijds hebben ze allemaal al heel wat maturiteit verworven omwille van hun levensloop, anderzijds hebben ze nog een hele kindertijd in te halen, en lijkt hun mentale leeftijd lager te liggen dan hun fysieke. Sarah en ik moeten dus al doende nog wat aftasten, maar ze helpen ons stevig bij die zoektocht.
Ik was enorm blij verrast door hun openheid, leergierigheid, ijverigheid en gretigheid. Echt straffe, lieve madammen, met een open geest, een heerlijk gevoel voor humor, en veel honger naar kennis. Ongelooflijk treffend, ik heb ze nu al in mijn hart gesloten!

Projecten van CID.

Donderdag vond de eerste CID Ghana meeting plaats. Als nieuwbakken vrijwilligers mochten we alles wat ons van het hart moest op tafel gooien: Kris had moeite met de lijfstraffen in de klasjes, Sarah vond de opdringerige mannen maar niets,… Ik vond het vooral grappig dat wanneer je mensen groet in het Dagbani, ze ook verwachten dat je een vervolggesprek kan aanknopen. Vaak zijn ze teleurgesteld als je dan zegt: I dont’t understand you… En dan hoor je ze tegen elkaar praten: “ blanken kunnen alleen hallo zeggen…”(Want het Afrikaanse woord voor blanke is ‘zlminga’, en dat haal je er snel uit ;) ).

Na het korte overleg stapten we met zes de jeep in: op tocht naar de dorpen, want daar bevinden zich de lopende projecten van onze NGO. We maakten kennis met schitterende projecten: scholen, een waterdam, een ruimte voor batikworkshops,… De wegen die ons van de ene naar de andere plek leidden, waren heerlijk groen, en we voelden ons in het echte Afrika: snikheet, geiten die ongepast de weg oversteken, mensen met grote kalebassen water op het hoofd, en vooral mooie lemen hutten!
Ik was enorm gecharmeerd door de unieke projecten, de energie van de staf van het CID kantoor, de lieve mensen die ons in de dorpen ontvingen als waren we de paus.
Men is hier in Ghana in het algemeen afhankelijk van fondsenwerving. Een deel van ons geld wordt dus gebruikt voor de projecten, maar men schrijft ook sponsoraanvragen naar Texas, Engeland, Ierland, Nederland,… Ghana is in het geheel sterk afhankelijk van de goodwill van het buitenland. Op elke straathoek vind je hier in Tamale een weldoend project om de lokale buurt te steunen, maar zonder hulp van het buitenland staat Ghana nergens.

Bij zonsondergang maakten we een wandeling naar de waterdam. Wuivende kinderen met emmers water op het hoofd wuifden ons uit, terug naar de stad. Weg van de dorpen, waar het dagelijks leven zo verschillend is van het onze…
Een deugddoende dag, en een goed gevoel om de dag mee af te sluiten.


Ghanese dancemoves.

Op vrijdagavond nam Jemima ons mee naar de club. We gingen samen een stapje in de wereld zetten. Met de vrijwilligers gingen we vooraf iets eten. Sparkles, een eetstek uitgerust door een Belg, is the place to be voor de blanken. Alle blanken in Tamale verzamelen er voor een Westerse maaltijd. We werden getrakteerd op een drum- en dance performance: energiek schuddende gespierde lijven, opzwepende muziek, krachtig ritme! Het werkte aanstekelijk, en diende als perfecte opwarmer voor de onze avond in de club die zou volgen. Gastbroer Oscar, gastzus Linda en Jemima namen ons mee naar dé plek voor de jeugd: de club, vergelijkbaar met een kleinschalige schoolfuif bij ons. Het duurde niet lang, of jongens kwamen zich aanmelden als danspartners… Sarah en ik lieten het ons welgevallen wanneer Oscar of Richard (de gastbroer van Kris) ons enkele moves wouden aanleren, maar de andere mannen waren soms te opdringerig. We hebben er echt van genoten om helemaal uit de bol te gaan met de bende mensen die we hier kennen, en we genoten van de muziek. De Ghanese vrouwen laten zich heel snel verleiden tot een intieme dans met een knappe kerel, dat merkten we snel. De Ghanees is heel fysiek en danst ook heel intiem. Gelukkig konden we ze makkelijk duidelijk maken dat het in België niet de gewoonte is om zo dichtbij te dansen.

Het was een heerlijke avond, ik heb er echt van genoten!