Intens.

Alles is heel intens in Ghana!
Het straatbeeld is zo veel kleurrijker dan in Europa, de geuren dringen helemaal tot in het diepste van je neus door. Maar vooral de mensen zijn hier veel intenser. Op straat spreekt men je aan, in de taxi knopen mensen gesprekken aan,… Ook in mijn gastgezin is iedereen nauw betrokken bij elkaars leven, en ze bellen mij ook vaak op gedurende de dag, om te checken of alles oké is. De Ghanezen zijn heel intense mensen. Je kan moeilijk anders dan ze in je hart sluiten. Zij deden dit immers ook met mij, nog voor ik was gearriveerd. Het zijn stuk voor stuk prachtige mensen.

Malaria.

Ik ben erg geschrokken van de manier waarop men hier met de verslindende malaria omgaat. Malaria is zelfs een beetje zoals griep bij ons: iedereen heeft het wel twee keer per jaar. Dat malaria dodelijk is, waar wordt weinig belang aan gehecht. Er wordt dan ook niet aan preventie gedaan. Men denkt ook bij het minste onfitte gevoel dat men malaria heeft, en dan gaat men rechtstreeks naar het ziekenhuis, terwijl de kernsyndromen in mijn ogen absoluut niet aanwezig zijn. Zo heeft elk gezinslid van mijn gastgezin zogezegd al eens malaria gehad in de maand dat ik hier ben. Bij Sarah thuis waren er wel twee gevallen van ernstige malaria.

Kerkdienst: ambiance!

Afgelopen zondag mocht ik een kerkdienst bijwonen. Dit maal in een ‘baptist church’, de eerste week ging ik naar een ‘catholic church’. De baptist church draagt duidelijk mijn voorkeur weg. Een bijbelstudie voor de jeugd wordt gevolgd door drie uur van zingen, dansen, gillen in de micro begeleid door de percussie! Een gemoedelijke sfeer! Ik werd hartelijk welkom geheten in de gemeenschap nadat ik me voor het gehele publiek had voorgesteld.
De kerkdiensten doen me keer op keer erg deugd. Ik voel dat de rustige momenten waarop mensen samenkomen om stil te staan bij het leven veel voor me betekenen. Ik heb hier de ruimte om stil te staan bij mijn geloof, en mijn leven in België vanop een afstand te bekijken.
De literatuur die ik meebracht ui België betreft mindfulness, filosofie, godsdiensten,… De verschillende manieren waarop mensen hun leven zin en richting geven, de wijze waarop men waarden in het leven levend houdt en overdraagt,… dat zijn thema’s die me bezig houden en erg interesseren.

“Rain means a public holiday in Ghana !”

September betekent regenseizoen in Ghana. Concreet houdt dit in dat de ene dag de regen met liters uit de hemel valt, en de andere dag de hitte ondraaglijk is. Wanneer het regent, staat de Ghanees zichzelf toe te rusten totdat de natuur weer beslist dat er gewerkt kan worden. Regen staat hier echt gelijk aan een vrije dag. Niemand waagt zich door de overspoelde straten, de taxi’s rijden niet en er wordt geen les gegeven, aangezien het geluid dat de regen maakt op de golfplaten daken oorverdovend is. Niet zelden gaat een regenachtige dag ook gepaard met een elektriciteitspanne. En aangezien de zon reeds ondergaat om 18uur, kruip ik hier vaak vroeg onder de wol.


Gewoon ‘Zijn’.

Het trage ritme van de Ghanees was aanvankelijk heel erg wennen. Steeds meer maken we ons de levenswijze eigen, en leren we onze dagen niet te vol te plannen. In Ghana maken de mensen tijd om gewoon even te Zijn. Ik voel nu pas hoe weinig tijd we in België hebben om gewoon even te Zijn. Het doet me echt deugd om hier vaker tot mezelf te komen, te genieten van het hier en nu, en intens stil te staan bij het moment, terwijl in België het moment vaak voorbij is alvorens je ervan genoot. Toch besef ik dat ik deze levenswijze moeilijk in België zal kunnen doortrekken ( al zal ik in elk geval veel moeite doen om deze intense levenswijze voort te zetten, aangezien ik er enorm van geniet). Ik besef ook dat het jachtige leven deel uitmaakt van het Westerse ritme, en Westerling kenmerkt, het is deel van onze cultuur. Indien de Belgen zouden leven als de Ghanezen (vb. niet gaan werken als het regent!), zou onze economie na een paar weken als een pudding in elkaar zakken. Het ritme van de Ghanees hangt dus ook samen met de trage ontwikkeling en economie. Ghana is dan ook sterk afhankelijk van het buitenland, en je voelt hier de enorme nood aan ontwikkeling en groei. In Accra is de ontwikkeling sterk voelbaar, maar eens je de hoofdstad verlaat, laat je de ontwikkeling achter je.

Door de vele gesprekken en het leven in een echt Afrikaans gezin, tracht ik de puzzel te maken van Ghana: hoe past alles hier in elkaar?
Zo hangt natuurlijk het onderwijs en de opvoeding ook sterk samen met de ontwikkeling van het land. Hier wordt, in tegenstelling tot in België, weinig tijd geïnvesteerd in het schoolgaan tijdens de kinderjaren, en des te meer in het huishouden. Ook dit draagt er toe bij dat de Ghanese en Belgische educatie ver uit elkaar liggen. Het kind als investering in de toekomst geldt hier ook wel, maar men legt eerder de nadruk op een sterke vrouw die een huishouden kan runnen. Toch zie ik wel in dat ik mijn stellingen enkel kan staven door de observatie van de opvoeding van Madeline hier thuis. Hoe het bij een jongen zit, moet ik nog uitzoeken.

Ik had net een lunch met een Belgisch meisje dat ik op de bus naar Tamale leerde kennen. Ze interviewde me voor haar thesis, en we hebben de hele middag gevuld met een ongelooflijk diepgaand, boeiend en opluchtend gesprek dat me erg deed nadenken. Zij doet onderzoek naar vrijwilligerstoerisme. Ik laat alles nu even bezinken, want het was een onwaarschijnlijk diepgaand gesprek, en ik moet alles eens op een rijtje zetten in mijn dagboek... De puzzel rond ontwikkelingssamenwerking moet ook nog opgelost worden in de komende twee maand... ook daarin wil ik me graag verdiepen. Later hierover meer. Opnieuw voer om over na te denken en een basis voor verdere gesprekken in Ghana! Ik ben zo gebeten door de hele cultuur en manier van leven, de wijze waarop ze naar vrijwilligers kijken en ook zo afhankelijk zijn van ons, en tegelijk bevinden de Ghanezen zich in deze kwetsbare positie. Ik wil het allemaal uitpluizen en Anne zette me al goed op weg door grote delen van haar onderzoeksgegevens met mij te delen. Boeiend!!!

Drum- en dansles!!

Sarah, Kristoffer en ik heb sinds vorige week een nieuwe hobby: wekelijks leven we ons uit in de drum- en danslessen! Het opzwepende ritme brengt veel energie los, en ik kan me er echt in uitleven! Kamil, onze leraar, luistert ook vaak begrafenissen en huwelijken op! Voor ons een unieke kans om deze gelegenheden bij te wonen, en te genieten van zijn drumkunsten.
Afgelopen zondag nam hij ons mee naar een begrafenis. Wie de familieleden van de overledene waren, wie rouwde, wie treurde was niet te zien. Voor ons leek het een uit de hand gelopen straatfeest, met heel veel aanwezigen, luide trommels en rituelen dansen. Men viert het gegeven dat men de dode in kwestie heeft mogen kennen, en dat die een goed leven had.
Dit ligt natuurlijk mijlenver weg van onze treurige kerkdiensten, en voor ons kwam deze ambiance zelfs een beetje ongepast over.

Reizen is leren in beweging.

In deze kleine maand dat ik deel mocht uitmaken van de Ghanese cultuur heb ik al zo veel geleerd. Niet in het minst over mezelf, mijn leven, mijn interesses. Ook kreeg ik de kans me te verdiepen in ontwikkelingssamenwerking, NGO’s, de ontwikkeling van een land,… Door de vele gesprekken hier kreeg ik reeds zo veel interessante inzichten mee, die ik noteer in mijn dagboek, en zal meedragen, want ze zijn van grote meerwaarde voor me.
Ik geniet hier van elk moment, en elke dag ben ik dankbaar voor de kans om voor drie maanden een heel ander leven te leven. Het brengt me nog veel meer bij dan ik had durven denken.