week 2

Vrijdag 10 september
Op z’n Ghanees.

Zoals men in Afrika wel eens durft te zeggen tegen de Westerling: jij hebt een horloge, maar ik heb tijd… Zo ervaar ik het ook.
Een Ghanees hééft tijd. Niet alleen komt wel nooit stipt op tijd op een afspraak,
men haast zich ook nooit.
Van stress is hier geen sprake, wat vandaag niet gebeurt, is misschien wel voor morgen, of misschien ook weer niet.
Alles vraagt hier dan ook zijn tijd: je kledij wassen in een emmer duurt een hele poos, koken op een kolenvuurtje duurt minstens twee uur, met de taxi naar het werk in het ongelooflijke verkeer... Wanneer je gehaast bent, ben je verloren. Men jaagt zich nergens in op.

Om verder te gaan over het verkeer: ik heb hier al mijn ogen uitgekeken!
Er is één hoofdweg in Tamale die alle belangrijke plekken in de stad verbindt.
Eens je afwijkt van die weg, lopen er rode zandwegen naar de verschillende wijken. In het regenseizoen ligt de weg er slecht bij, en is je enige optie door de grote plassen oranje-bruin water te lopen.
Het verkeer op de hoofdweg is gekkenwerk. Het is niet georganiseerd door de witte lijnen op de straat, noch door de aanwezige verkeerslichten… De toeter is hier het voornaamste communicatiemiddel. Je hoort deze dan ook alom!! Er wordt om allerlei redenen getoeterd, maar meestal om aan te geven: hier kom ik, ga uit de weg!
Wanneer er twee rijstroken zijn aangegeven gebeurt het niet zelden dat een derde auto zich er al toeterend tussenwringt. Levensgevaarlijk zijn de geiten die dan ook nog eens de andere kant van de hoofdweg trachten te bereiken…Toch heb ik me nog nooit onveilig gevoeld, en gebeuren er weinig ongevallen: de Ghanees kent de taal van de toeter!

De Westerse invloeden in Ghana zijn niet meer weg te denken. Soms lijkt het alsof ik overal anachronistische elementen opmerk in de film die zich rondom mij afspeelt. De Ghanees kookt op een houtvuur, al is een gasvuur wel aanwezig in de modale gezinnen, gas is te duur voor alledaags gebruik. Wassen, poetsen, alles op het hoofd dragen,… de tijd lijkt hier te hebben stilgestaan. Maar anderzijds hebben ze zo een reuzesprong gemaakt omwille van de Westerse invloeden. Men heeft hier minstens één gsm ( meestal twee), meer dan één tv bezitten is de normaalste zaak van de wereld, de Ghanezen kennen ook facebook en skype.
Over communicatie gesproken, zonder de gsm is een moderne Ghanees verloren. Ze hebben deze altijd bij zich, zijn altijd bereikbaar en wanneer men voor een moment even niet wordt opgebeld, dan wordt het mobieltje gebruikt om muziek af te spelen. Dit zorgde bij ons al vaak voor hilariteit. Jemima, de vrijwilligster van CID Ghana die ons oppikte in de hoofdstad, wordt voortdurend opgebeld. Ze lijkt wel een drukbezette manager… De gsm speelt hier een schijnbaar belangrijkere rol dan in België.

Woensdag, twee dagen terug, werd van mij verwacht dat ik me zou aanmelden op mijn stageplek: de Yumba Special School. Reeds vroeg in de ochtend kwam Jemima me oppikken. Ik was zo blij als een kind, want met mijn nieuwe fiets mocht ik een lange weg fietsen langsheen rijstvelden, lachende en wuivende kinderen, en vele bomen. Na enkele dagen in de drukke hoofdstad deed het deugd om door zoveel groen te fietsen. Bovendien betekent mijn fiets hier mijn vrijheid!
Na een heuvelachtige weg tussen al dat frisse groen, daagde een wit gebouw op in de verte: mijn school!!
Ik was heel nieuwsgierig en kon niet wachten om iedereen te leren kennen.
Eens aangekomen aan de school belde Jemima het CID kantoor: Wanneer opende de school ook alweer… Oeps, de vakantie was nog niet afgelopen voor de kinderen, en de school opent pas op 15 september, even vergeten…
Geen nood, ik kon erom lachen, want dit had ik echt voelen aankomen: Ghanezen zijn niet georganiseerd. Bovendien had ik er een mooie fietstocht opzitten, en kon mijn humeur niet stuk. We namen dan maar wat foto’s van de mooie omgeving, van de fiets en van Jemima op haar motor, waarop ze me begeleidde.
Ik besloot dan maar om enkele dagen met Sarah mee te draaien in Gigdev.
Samen werden we er hartelijk ontvangen! Gigdev is een organisatie die jonge (heel jonge) vrouwen met kleine kinderen opvangt. Stuk voor stuk zijn het slachtoffers van huislijk geweld, verkrachting, mishandeling,… Het bleken dan ook één voor één straffe, krachtige madammen te zijn!! Ze leren er kledij naaien (man, wat hebben die vrouwen talent en vaardigheid!), haartooi, koken, en ze krijgen er wiskunde, Engels, en ICT-lessen.
Ik kreeg nu reeds de kans om twee dagen tussen deze krachtige vrouwen te zitten aan de werktafels, ik mocht hun observeren, gesprekken aangaan, ik mocht getuige zijn van hun schitterend naaitalent. Je voelt de hoop, de kracht, de wil om vooruit te gaan. Maar ook het worstelen om het verleden een plaats te geven. Een meisje was aan het huilen. Ik had er geen idee van hoe haar te kunnen troosten, en ging naast haar zitten. De andere meisjes schonken er geen aandacht aan, schijnbaar was het niet de eerste keer dat één van de meisjes het opgekropte verleden even niet meer de baas kon.
Het is Sarah’s taak om hier een bijdrage te leveren, op organisatorisch niveau. Een uitdaging, maar zeker en vast een meerwaarde voor onze opleiding!!

Vandaag ben ik uitgenodigd bij Sarah thuis! Haar moslimgezin viert er het einde van de vasten. Hier bij mij thuis vieren ze enkel het feit dat ze kunnen meegenieten van de vrije dag. Dus ik mag mee gaan ervaren hoe een suikerfeest in zijn werk gaat! Ik ben heel benieuwd!

Verder gaat alles goed met me! Wat m’n gezondheid betreft ben ik in topvorm, zelfs geen probleem met de darmen of maag! Ook de hitte is draaglijk, door de sporadische regenbuien.
Ik hoop dat in België alles oké is, en de regering vorderingen maakt in plaats van stappen achteruit te zetten.

Ghanese groeten!
Lien