week 1

Zondag 5 september

It’s time for Africa!

Zot dat ik in Afrika ben, eindelijk,
Ik heb zo lang uitgekeken, afgeteld en naar dit avontuur toegeleefd!
En dat Ghana een zot avontuur is, daar ben ik intussen zeker van!

Amaraaba!!
Over de gastvrijheid in dit land kan je enkel in superlatieven spreken!
De mensen sluiten je in hun hart vanaf het moment dat ze je zien.
Amaraaba, welkom, is dan ook mijn eerste woord Dagbani (de lokale taal).
De Ghanezen spreken allemaal vloeiend Engels, zelfs de kleine kinderen,
Engels is de gangbare taal in de scholen hier.

You’re my sister now.
Mijn gezin is ongelooflijk. Er is de moeder, Cecilia, en dan de kinderen (Patience, Madeline, Linda, Valentine, Rafael, Oscar). Stuk voor stuk mooie, intelligente personen waarmee ik al urenlang durende gesprekken had, over de regering en ontwikkeling van Ghana, over hun dromen, hun kijk op het leven, hun relaties,… Stuk voor stuk pareltjes van gesprekken die ik zal koesteren. Het zijn knappe mensen, de Ghanezen, en dan heb ik het niet alleen over hun schitterende uitstraling, hun charisma.
Ik was vanaf dag één echt deel van het gezin. Ze dragen zorg voor mij als een dochter en zus, ze zijn bezorgd en verzetten bergen voor mij. Ongelooflijk hoe onvoorwaardelijk ze me in hun hart sluiten.
Met een lach kom je hier heel ver. Ik trachtte van meet af aan open te communiceren, veel interesse te tonen in hun levens, en trachtte mee te helpen met de huishoudelijke taken. Dit wordt wel geapprecieerd.

CID Ghana.
De organisatie zit nog veel ingenieuzer in elkaar dan ik vermoedde. De staf van CID is heel betrokken. We zullen elke twee weken samenkomen om ervaringen uit te wisselen, problemen op tafel te gooien, en samen leuke plekjes in de stad te bezoeken.
Deze week hadden we Oriëntatieweek. We kregen te horen hoe CID Ghana werkt, welke filosofie ze hebben, wat er van ons wordt verwacht.
Sarah, Kristoffer uit Noorwegen en ik zijn voorlopig de drie enige vrijwilligers van CID. Maar in de bus van Accra naar Tamale ontmoetten we vele blanken die hun steentje bijdragen aan de vele NGO’s die Tamale rijk is. Kristoffer is een toffe gast, hij is antropoloog, en zal veldonderzoek doen in een weeshuis hier.

Tamale.

Tamale is simpelweg niet in woorden te beschrijven. De duizenden sensaties, die via alle zintuigen tot je doordringen…Het laat zich moeilijk in woorden bevatten. Zelfs wanneer je je oren en neus dicht zou doen, nog steeds duizel je van de vele indrukken op de markt in het centrum van de stad. Alles wat je bedenken kan, verkoopt de Ghanees op straat, op de markt. Supermarkets worden minder vaak bezocht. Het is dan ook niet vreemd dat je zelfs grote meubelstukken, zoals zetels of bedden, aan de rand van de hoofdweg kan kopen. Het verkeer is niet voor doetjes, en toch heb ik me nog nooit onveilig gevoeld. Auto’s die in geen honderd jaar bij ons zouden worden goedgekeurd, trotro’s (de busjes die steevast overvol zijn, maar waarmee je echt eens moet gereden hebben), brommers, fietsen, en vele kinderen op de straat met manden op hun hoofd, die me vooral kunnen bekoren met hun zakjes ‘veilig’ drinkwater.

Ik ben nog geen volledige week in Ghana,
en nu reeds zou ik honderduit kunnen vertellen.
Dit is niet gewoon eens proeven van Afrika, eens met je grote teen voelen of het je ligt.
In een gastgezin leven is echt springen en kopje onder gaan in de cultuur. Het eten, de gebruiken, het ritme… het is nog steeds erg aanpassen, maar het lukt me wel, en ik word hier met zo veel liefde ontvangen, dat ik me steeds meer thuis voel. Mensen lachen hier zo vaak,
ze kijken vooruit, ze leren uit het leven en zeggen ‘it is part of life, you learn from your mistakes and you move on, let go’. Ze geven veel om elkaar, om hun familie en geloven in ‘extended family’.

Nog maar 5 dagen in Ghana, en ik heb reeds 8 volle pagina’s dagboeknota’s…
Elk gesprek, elk moment is zo uniek en om te koesteren, dat ik het wil neerpennen en nooit meer wil vergeten. Elke blik die je hier schiet is een foto waard. De omgeving is zo intens, zo bruisend,… De mensen zijn allemaal even fotogeniek en vriendelijk…
Zovele memorabele gebeurtenissen: een fiets kopen, achterop de motorbike in het drukke verkeer, vele nieuwe smaken die onontgonnen smaakpapillen wekken, zwemmen in Golf van Guinee, naar een overvolle kerkdienst gaan en een Ghanese hostie proeven, het traditionele gezelschapspel spelen met mijn gastzus, elke avond koken op een vuurtje buiten met kippen, honden, katten, geiten rondom ons, Belgen ontmoeten,…Ik kan blijven doorgaan!


Ik kan na deze eerste kennismaking met Ghana zeggen dat het goed aanvoelt om hier te zijn.
Het voelt goed dat ik de kans kreeg om mijn hart te volgen, en in Afrika kan komen uitzoeken waarom mijn dromen, mijn hart, mijn passie mij hier heen leiden…
Het gevoel dat ik in België alles even kan achterlaten met een heel goed gevoel, een baken vol liefde waarnaar ik kan terugkeren,
Doet me echt deugd.

Ik zal trachten jullie wekelijks een bericht te sturen,
En jullie op de hoogte te houden van het reilen en zeilen in dit hartverwarmende, energieke land.

Liefs,
Lien